• ਮੰਗਲਾਚਰਨ

Guru Nanak's Army



The passage below is from Nanak Prakash [1824] where Bhai Bala is describing to Guru Angad how Guru Nanak traveled up to the Himalayas to have a debate with the arrogant Yogis [Sidh Naths]:


ਦਿਗਬਿਜੈ ਹੇਤ ਸਾਜਿ ਬੇਦੀ ਕੁਲਕੇਤੁ ਦਲ, ਚਲੇ ਦੰਭ ਦਲਿਬੇ ਕੋ, ਦਲਿਨਿ ਬਿਦਾਰਿਯਾ ।

To conquer the entire world, the standard bearer of the Bedi Clan, Guru Nanak, amassed an army [of virtue] to destroy and dispel the army of hypocrisy and vices.


ਭਗਤਿ ਕੀ ਕੇਤੁ ਪਟ ਪ੍ਰੇਮ ਕੇ ਸਮੇਤ ਕਰਿ, ਕੀਰਿਤਿ ਨਿਸ਼ਾਨੋ ਘਹਿਰਾਨੋ ਘਨ ਭਾਰਿਯਾ ।

With the Battle-Standard of Devotion [bhagati], and the flapping flag of Love [prem], the battle drums being Praise of the Divine [keerat] sound off loudly like thundering clouds.


ਗ੍ਯਾਨ ਕੋ ਖੜਗ ਧਰਿ ਜੁਗਤਿ ਕਮਾਨ ਕਰਿ, ਨਾਨਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਲੀਨ ਸਿਲੀਮੁਖ ਧਾਰਿਯਾ ।

Holding the sword of Wisdom, his [pure] lifestyle is his bow, and the endless analogies he employs [in Gurbani] are his various sharp arrows.


ਜਹਾਂ ਦਿਢ ਕੋਟ ਤਹਾਂ ਕਰਾਮਾਤ ਤੋਪ ਸੰਗਿ ਢਾਹਿ ਕੇ ਮਦਾਨ ਕੀਨ ਮਿਲੇ ਅਰਿ ਹਾਰਿਯਾ ।

Those fortified forts are destroyed with his cannon of his miracles, the enemies meet the Guru on the battlefield and are defeated.


ਨਾਮ ਕੋ ਭਜਨ ਨੀਕੋ ਪਹਿਰ ਸੰਨਾਹਿ ਤਨ, ਕੋਟਕਿ ਤਰਕ ਤਰਵਾਰ ਨ ਕਟਤਿ ਹੈਂ ।

The worship of the Divine Name is the intricate armour the Guru adorns on his body, which cannot be cut by the countless swords of logical reasoning.


ਨੀਵੋਂ ਮਨ ਰਾਖਨ ਸਿਪਰ ਗਹਿ ਹਾਥ ਬਿਖੈ, ਕ੍ਰੋਧ ਰੂਪ ਬਾਨ ਜਾਂਕੋ ਛੁਇ ਨ ਸਕਤਿ ਹੈਂ ।

In his hand he holds the shield of humility, of keeping one's intellect subdued, which the arrows of anger have no power to pierce.


ਧੀਰਜ ਸੰਤੋਖ ਸਤਿ ਦਾਨ ਇਸਨਾਨ ਮਤਿ ਦਯਾ ਉਪਕਾਰ ਅਤਿ ਸ਼੍ਰਧਾ ਜੀ ਛਕਤਿ ਹੈਂ ।

In his mind he is intoxicated with the practice of Determination, Contentment, Truth, Charity, Cleanliness, Compassion, Kindness, and great Love.


ਧਰਮ ਤੇ ਆਦਿ ਜੋਧਾ ਔਰ ਵਡੇ ਚਢੇ ਸੰਗ ਜੀਤਬੇ ਕੋ ਮੋਹ ਮਾਰ ਮਾਰ ਹੀ ਰਟਤਿ ਹੈਂ ।

Other great warriors of Righteousness [Dharam] join him on their mission to destroy Attachment [Moh], while yelling out 'Kill Kill' !


ਅੜਿੱਲ ।

ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਜਬ ਚਲੇ ਮੇਰੁ ਪੈ ਜਾਨਕੋ ।

ਸ਼ਕਤਿ ਸਹਿਤ ਸਭਿ ਸਿੱਧ ਧਰਤਿ ਜਹਿਂ ਮਾਨਕੋ ।

In this manner Guru Nanak ascended up to Mount Meru in the Himalayas, where the Yogis [Sidh], with their powers, were sitting in great arrogance.


Nanak Prakash

Vol 1:Chapter 60

52 views0 comments

Recent Posts

See All